żyć

"(...)W górze na drewnianych słupach, ustawionych w regularnych odstępach wzdłuż okalającego płotu, zamontowano reflektory. Usiłują one oświetlić pola i doliny, które rozciągają się aż do pofałdowanego podnóża gór. Światła z płotu zalewają niewielki krąg uprawianej ziemi. Poza tym kręgiem leżą noc i cisza. Jesienne noce nie są czarne. Nie tutaj. Nasze noce są szare. Szara poświata ogarnia pola, plantacje i sady. Sady już zaczęły żółknąć. Miękki, szarawy mrok z wielką czułością obejmuje korony drzew, zacierając ich ostre kontury i wypełniając przepaść, jaka dzieli bezruch śmierci od wszystkiego co żyje. Tak oto ciemność zniekształca wygląd przedmiotów nie ożywionych i nasącza je życiem zimnym i złowrogim, przepojonym trucizną. A jednocześnie spowalnia i łagodzi ruchy żywych nocnych stworzeń, maskując ich nieuchwytną obecność. Z tego powodu nie możemy zobaczyć, jak szakale wyskakują ze swych kryjówek. Nieuchronnie tracimy widok ich miękkich nosów węszących w powietrzu, ich łap, które prześlizgują się po murawie, ledwie dotykając ziemi.
Dorosły szakal trzymał by się z dala od pułapki. Ten był młody: lśniący, miękki i najeżony, toteż dał się zwabić woni mięsa i krwi. Prawda, nie wpadł w sidła przez zwykłą nierozwagę. Po prostu kierował się węchem, snując ku zagładzie drobnymi, ostrożnymi kroczkami. Co chwila przystawał, wyczuwając w żyłach jakiś nie jasny ostrzegawczy sygnał. Nieopodal pułapki zatrzymał się, zamarł bez ruchu, niemy szary jak ziemia i jak ona cierpliwy. Nastawił uszu w nieokreślonej obawie, lecz nie słyszał żadnego dźwięku. Owładnęły nim zapachy.
Czy było to w istocie zrządzenie losu? Powiadają, że los jest ślepy; my mówimy, że los spogląda na nas tysiącem oczu. Szakal był młody i nawet jeśli poczuł tysiące utkwionych w sobie oczu, nie mógł zrozumieć znaczenia tych spojrzeń.
Ściana starych, zakurzonych cyprysów otaczała plantację. Czymże jest owa ukryta nić, która łączy to, co martwe, z tym, co żyje? W rozpaczy, wściekłości, rozdarciu, z zagryzionymi do krwi wargami, z oczami błyszczącymi obłędem szukamy jej końca. Szakale znają tę nić. Żyją w niej tętniące prądy zmysłów, które przepływają od ciała do ciała, od istnienia do istnienia, od drgnięcia do drgnięcia. I są w niej wytchnienie i spokój.
Wreszcie szakal pochylił głowę i przesunął nos do przynęty. Doszedł go soczysty zapach krwi. Wilgotny koniec pyska zwierzęcia drgał i ociekał śliną, sierść jeżyła mu się na grzbiecie, dygotały delikatne ścięgna. Łapę miękką jak mgiełka zbliżył do zakazanego owocu.
I w tedy nadszedł moment zimnej stali. Z metalowym zgrzytem, lekko i precyzyjnie, zatrzasnęła się pułapka.
Zwierzę zastygło jak kamień. Może pomyślało, że zdoła przechytrzyć potrzask, jeśli uda, że jest martwe. Żadnego dźwięku, żadnego ruchu. Przez długą chwilę szakal i pułapka leżały nieruchomo, jakby próbowały wzajemnie swoich sił. Powoli, z bólem stworzenie ocknęło się i powróciło do życia. A cyprysy kołysały się bezszelestnie, chyląc się i podnosząc, falując i płynąc. Młody szakal rozwarł szeroko szczęki i obnażył drobne zęby, z których kapała piana.
Nagle ogarnęła go rozpacz.
Gwałtownym skokiem próbował wyrwać się na wolność, oszukać kata.
Ból rozdarł mu ciało.
Dysząc, przylgnął do ziemi.
A potem otworzył pysk i zapłakał. Odgłos jego zawodzenia uniósł się i napełnił noc."
~Oz

Tak. Tak się właśnie czuje teraz.
Chodzę sobie ostatnio często do klubów jazzowych i na starówkę...piękne, co muzyka może zrobić z człowiekiem.
Co człowiek może zrobić z człowiekiem.
I jaki potrzask może mu życie zbudować, jaki sam sobie sukcesywnie tworzy.
subtelność.
M.

skomentuj (17)