łza zapomnienia

znowu te myśli..."złe"..

upojony w swych pragnieniach..

przelewając kielichy melancholii..

człowiek bez odbicia w lustrze..

człowiek starający odnaleźć siebie w cudzym istnieniu...

człowiek w rozsypce...? jak ziarenka cukru..

ale nie..nie smakuj, bo to sól "biała śmierć"

przegoniwszy wszelką nadzieje i radość, z utraconą wszelką determinacją...

z przerośniętą ambicją, brakiem poczucia i energii na jej spełnienie

z poczuciem swego bezsensu, marnotractwa..wbijam w swe serce, dusze, przyrodzenie...

ostatnie pozostałości z wszelkich luster jakie mnie widziały..

wdrapując się w ich rzeczywistości..

ludzi bez mego odbicia...

a zabijam wszystko seksem, zaspokojeniem fizycznym..

chęcią..poczuciem niewyobrażalnej seksualności

hmm..i chyba jestem bi. zaczynają mnie pociągać faceci..chęć pocałunku

dziwna chęć namięności..intymności....cholera.

.
wyobraźcie sobie budować życie od nowa..bez przeszłości, bez znajomych z liceum..

bez wiedzy jaką się tam zdobywa..

po prostu krocząc obecnie pośród murów w freski indywidualistów..

ludzi, którzy posiadają swą rzeczywistość..swój świat...

brak wspomnień z dzieciństwa..to straszne...

tyle by się chciało wiedzieć..wiedzy podstawowej.

jak mozna zapomnić swoje życie kompletnie???

bezsens.

Siedząc w śród świec, które swym blaskiem nadają Ci piętno...

piętno prawdy..

Stenografują swym chaotycznym płomykiem Twoją historie..

następna notka, którą powinienem skasować.